قصه یک زن زمین خورده/چگونه این زن بر اعتیاد و فلج مغزی پیروز شد؟

[ad_1]

قصه یک زن زمین خورده چگونه این زن بر اعتیاد و فلج مغزی پیروز شد

اردیبهشت سال 1390 دختری به نام رعنا در یک خانواده مشهدی پا به این دنیا گذاشت پدرش که عطا نام داشت به اعتیاد مبتلا بود و مادرش افسانه تمام تلاشش را می کرد تا این زندگی به کام هر سه شیرین بماند برای خودشان برو و بیایی داشتند و با اینکه عطا اعتیاد داشت اما کاری بود و در خانه نمی ماند علاوه بر اینکه کارگر روزمزد بود, در ساعت های پایانی روز, با ماشین مسافر کشی می کرد و زوار امام رضا ع را به این طرف و آن طرف شهر می برد و افسانه هم امور خانه را رتق و فتق می کرد خانه داری و دست پخت خوبش زبانزد فامیل بود و با شندرغاز درآمد شوهر حسابی آبرو داری می کرد


در گوشه گوشه این شهر بسیارند کسانی که تا لبه پرتگاه نیستی رفته انداما به یکباره ورق برگشته وبه جای دره نابودی به آغوش گرم زندگی غلتیده اند هرچند همه این آدمها یک خوش بیاری و یک وجه مشترک داشته اند.:« مهر دیگری»؛ مهر ، همان وجه مشترکی است که ورق را برای همه آنها برگردانده. مهری که از سوی یک غریبه یا آشنا آنها را دربرگرفته و مسیری روشن را پیش روی شان قرار داده است. منکر نمی توان شد که تنها و تنها در سایه مهربانی بوده است که از نفس افتاده ها بار دیگر نفس تازه کرده اند و بر سیاهی ها چیره شده اند. از نفس افتاده هایی مثل «افسانه» و مردان و زنانی که مصادیق همین «مهر»اند.






قصه ما قصه یک زن زمین خورده و راه گم کرده و انسان هایی است که به یاری این زن و امثال او می شتابند.




خطوط صورتش از گذر روزگاران طولانی حکایت می کند! دست کم 45 ساله به نظر می رسد اما حقیقت چیز دیگری است. فقط چند روز مانده تا شمع بی جان تولد 35سالگی اش را فوت کند، طوفان زمانه آنچنان آرامش زندگی اش را به تاراج برده که تنها رد پای اندوه و رنج بر چهره اش حک شده است. هرچه تلخی و سیاهی بود به یکباره بر سر زندگی اش آوار شد. هنگامی که یک اهمال پزشکی دختر 5 ساله اش را برای همیشه ویلچر نشین کرد، با همسرش به تهران آمد تا در پایتخت دوای درد دخترش را پیدا کند؛ اما از کجا می دانست به جایی خواهد رسید که نه راه پس داشته باشد،


نه راه پیش!


«افسانه» در گوشه ای از واحد اورژانس بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) بستری شده و چند روزی از جراحی پای راستش می گذرد، پرستارها می گویند، تا به امروز کسی از اعضای خانواده یا اقوامش به عیادت او نیامده اند، بجز چند زن و مرد جوان- که البته هیچ خویشاوندی یا آشنایی ای با افسانه ندارند- و تنها انگار دغدغه ای مشترک است که آنها را مدام بالای تخت این زن می کشاند. واقعیت این است که داستان زندگی «افسانه»گره خورده به زندگی همین جوان ها… اما ماجرا از چه قرار است؟






لنگ لنگان زندگی






اردیبهشت سال 1390 دختری به نام «رعنا» در یک خانواده مشهدی پا به این دنیا گذاشت. پدرش که «عطا» نام داشت به اعتیاد مبتلا بود و مادرش «افسانه» تمام تلاشش را می کرد تا این زندگی به کام هر سه شیرین بماند. برای خودشان برو و بیایی داشتند و با اینکه عطا اعتیاد داشت اما کاری بود و در خانه نمی ماند. علاوه بر اینکه کارگر روزمزد بود، در ساعت های پایانی روز، با ماشین مسافر کشی می کرد و زوار امام رضا(ع)را به این طرف و آن طرف شهر می برد و افسانه هم امور خانه را رتق و فتق می کرد. خانه داری و دست پخت خوبش زبانزد فامیل بود و با شندرغاز درآمد شوهر حسابی آبرو داری می کرد.






افسانه که برای لحظاتی خون زیر پوست صورت رنگ پریده اش با آن گونه های استخوانی دویده بود لحن پرهیجانش را به صدایی آرام و گرفته تغییرداد و بی رمق، آن روزها را این طور تعریف کرد: «رعنا» دچار سرما خوردگی شد، اولش فکر می کردیم عادی است و مثل همه بچه ها با خوردن دارو خوب می شود، اما این طور نبود، بیماری اش روز به روز شدیدتر و مصرف داروهایش بیشتر شد، تا اینکه داروی اشتباهی یکی از پزشکان باعث شد رعنا فلج شود. هیچ کدام از اعضای بدنش حرکت نداشت و همه مصیبت ها یکدفعه روی سرم خراب شد.




مادر، برادر و خواهرم به فاصله کوتاهی از دنیا رفتند، مصرف مواد شوهرم شدت گرفت و خانواده همسرم نیز ما را به حال خودمان رها کردند. باید هر کاری از دستم برمی آمد انجام می دادم تا به زندگی مان سر و سامانی بدهم. خانه را فروختیم تا از پس مخارج سنگین درمان «رعنا» بر بیاییم، افتاده بودیم روی دور بد بیاری و زمان زیادی نگذشت که مجبور شدیم پرایدمان را هم بفروشیم. با اینکه در هتل های مشهد کار می کردم و پول درمی آوردم، اما اوضاع روز به روز بدتر و زندگی روز به روز سخت تر می شد.




دکترها می گفتند «رعنا» دچار فلج مغزی شده است، اما من که مادرش بودم می دانستم این طور نیست، وقتی بی تابی می کرد ترانه های کودکانه ای را که در تلفن همراهم ضبط کرده بودم برایش می گذاشتم و آرام می شد. نمی توانستم باور کنم دخترم دچار فلج مغزی شده باشد و سماجت می کردم تا پزشکان حرف هایم را باور کنند. خوشبختانه اصرارهایم جواب داد و تشخیص فلج اندامی برای رعنا تأیید شد. چند مرتبه ای هم به تهران آمدیم تا درمانش را جدی تر دنبال کنیم، اما دیگر برایمان پولی باقی نمانده بود و در این بین کسی که باید به تنهایی جور آن زندگی سخت را به دوش می کشید من بودم چون عطا دیگر از هم پاشیده بود؛ بی رویه مواد مصرف می کرد و دنیا را آب می برد و او را خواب!






در هپروت آرامش






تحمل بار سنگین زندگی برای شانه های بی رمق «افسانه» بیش از حد توان گرده هایش بود و بی شک یک روز زیر آن همه فشار کم می آورد. با اینکه تلاش کرد ریسمان به نخ رسیده زندگی اش پاره نشود و از خواهر همسرش که دربهزیستی شهر مشهد مشغول به کار بود خواست تا شرایطی را فراهم کند رعنا در بهزیستی تهران بستری شود و بدون پرداخت هزینه، تحت درمان پزشکان قرار گیرد، اما در جایی برید و آن اتفاقی که نباید می افتاد، افتاد. شاید ضعیف تر از آنی بود که می بایست!






«از همه خانواده دست کشیدم و با کمک یکی از زوار امام رضا(ع)که متوجه وضعیت خراب زندگی ما شده بود، به همراه عطا راهی تهران شدم. با اینکه ظاهر خوبی نداشت، اما همینکه در شهر غریب با همسرم همراه بودم خیالم راحت بود. بالاخره رعنا بستری شد و من و عطا هم با هزینه همان مرد خیرخواه در یک مسافرخانه ساکن شدیم، ولی سه روز که گذشت دیگر از آن مرد خبری نشد و ما هم که پول زیادی برای ادامه اقامت نداشتیم، مسافرخانه را ترک کردیم و در گوشه و کنار شهر شب را به صبح می رساندیم. در همین شب گردی ها مدارک پزشکی رعنا را گم کردیم. مسئولان بهزیستی هم حرف هایمان را قبول نمی کردند، اما این تازه شروع ماجرا بود. زلزله آن موقع به جان زندگی مان افتاد که در همین بی جا ومکانی، تلفن همراه من و عطا و هرچه اندوخته داشتیم را دزدیدند. شدیم آس و پاس، آن هم در یک شهر دراندشت غریب.»






«افسانه» که از درد پای باندپیچی شده اش، به صورت تکیده اش چین انداخته بود، با صدایی که از ته حنجره اش به زور به گوش می رسید، ادامه داد: دیگر چه فایده دارد که بگویم چه ها به روز من و عطا آمد، فقط همین بس که دلیلی برای برگشتن به مشهد نمی دیدیم و من که زیر بار این همه فشار خم شده بودم، با خود فکر کردم اگر «عطا» می تواند با وجود این همه مصیبت بی خیال باشد چرا من نتوانم! و بدون اینکه به عاقبت تلخی که در انتظارم بود فکر کنم شدم پای ثابت بساط عطا و با آنکه ساعاتی از روز را در هپروت به سر می بردم، هر از گاهی درد دوری از رعنا و بی خبری از او امانم را می برید.




خلاصه که من و عطا به هر کاری که می شد دست می زدیم تا خرج خودمان را در بیاوریم، اما از وقتی که چهره عطا خیلی تابلو شده بود و امکان داشت دستگیر شود سعی می کردم بیشتر خودم کار کنم و او در پاتوق های «عبدی، آنجلس و پل مدیریت»در اطراف برج های بلند آتی ساز بماند. زندگی را به شکل کارتن خوابی سر می کردیم تا اینکه عطا در یکی از شب های سرد پاییز دستگیر شد و او را به کمپ بردند تا ترک کند. زندگی از همیشه سخت تر شده بود و من مانده بودم با جماعتی از کارتن خواب های زن و مرد که درپاتوق های آتی ساز پرسه می زدند.






تراژدی یا درام؟






این معادله جور در نمی آید! یک جای کار می لنگد! بلند مرتبه های پایتخت و چند قدم آن طرف تر زندگی های خاک گرفته خاکستری؟! مگر می شود درست همان جایی که از شنیدن قیمت آسمانخراش هایش مخ ات سوت می کشد، عده ای بی خبر از هیاهوی شهر، غرق لذت واهی نشئگی و خمار لحظه های کشدار زندگی باشند و کسی برای پایان بخشیدن به این تراژدی کاری نکند؟






اگر بنا بود هر کدام از مردم این شهر، پا روی پا بیندازند و سر و سامان دادن به این وضعیت دردآلود را وظیفه اورژانس های اجتماعی و مسئولان کشور بدانند، محبس آسیب های اجتماعی هفت قفله می شد! اما باز جای شکرش باقی است که درهمین آشفته بازار، گرمای دست هایی مهربان، سوسوی چراغ امید را بیدار نگه می دارد و نوای کم جان انسانیت را در گوش جانها زمزمه می کند.






افسانه پس از دستگیر شدن همسرش، فصل تازه ای از زندگی پرآشوبش را تجربه کرد. برای اینکه از هر گزندی در امان بماند، مدتی یکی از ساختمان های دولتی اما نیمه کاره را زیرنظر گرفت و وقتی فهمید به دلیل کمبود بودجه ادامه طرح رها شده است، برای شب را به صبح رساندن انتخابش کرد. البته گاهی هم که شب ها پول بیشتری از اسپند دود کردن به دست می آورد، ساعت استراحتش را تغییر می داد.




به قول خودش گاهی اوقات که از شدت باران و سرمای زمستان درگوشه ای از خیابان و بزرگراه مچاله می شد، آدمهایی که دلشان برایش می سوخت پولی به او می دادند ولی کفاف او را که هم باید خرج موادش را می داد هم شکمش را سیر می کرد، نمی داد؛ برای همین با یک پیرمرد که به «سید» معروف بود هم خرج شد. یک شیفت سید کار می کرد و یک شیفت افسانه، اما این وضعیت هم عمر زیادی نداشت و یکی از روزهایی که افسانه در حال خودش نبود و انگار روی ابرها راه می رفت، با ضربه سنگین خودرویی که سرعت بالایی داشت، به آنطرف بزرگراه پرت شد.




راننده خودرو و همسرش که ترسیده بودند، افسانه را سوار کردند تا او را به نزدیک ترین بیمارستان آن حوالی (بیمارستان طالقانی) برسانند، اما در طول مسیر پشیمان می شوند و جسم بی جان او را در یکی از کوچه های منطقه ولنجک از خودرو بیرون می اندازند و فرار می کنند. به هر ترتیبی بود افسانه بعد از ساعتی به کمک چند رهگذر با سر شکسته و پاهای زخمی و حال نزار به بیمارستان منتقل و پس از درمان نیمه کاره از بیمارستان خارج می شود و بار دیگر خود را به پاتوق های اطراف آتی ساز می رساند تا اینکه همین چند روز پیش، از شدت درد و حال جسمانی خراب، در حالی که به قول خودش غرق در افکار پریشان و رنج دوری از رعنا شده بود، بیهوش می شود و وقتی چشم باز می کند خود را روی تخت بیمارستان می بیند.






همان دست های گرمی که کورسوی امید را زنده نگه داشته اند تا انسانیت زنده بماند، افسانه را گوشه خیابان پیدا و به بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) منتقل می کنند. خوشبختانه دکتر نادر توکلی – ریاست بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) – هم پس از اجرایی شدن طرح تحول سلامت، پذیرفتن بیماران بی بضاعتی را که از مشکلات جسمانی رنج می برند تا زمانی که بهبودی شان حاصل شود، جزو رسالت های خود و همکارانش می داند و در شرایطی که بسیاری از مراکز درمانی از پناه دادن به بیماران کم بضاعت سر باز می زنند، با آغوش باز از فراموش شدگان جاده زندگی استقبال می کنند تا این مکان بهترین ایستگاه برای زندگی بخشیدن دوباره به افسانه ها باشد.






ردپاهای نامرئی






در حالی که زخم بسترش مانع از نشستن بی دردسر او می شد، خودش را به لبه تخت کشاند و به جوان هایی چشم دوخت که از لحاظ سنی تفاوت چندانی با آنها نداشت. جوان های بی ادعایی که سراسیمه در راهروهای بیمارستان قدم می زدند ونگران حال جسمانی افسانه بودند. رد نگاه افسانه راست می گفت؛ یک سوی این داستان افسانه هایی هستند که قفس زندگی برایشان تنگ شده و سوی دیگر این ماجرا، جوان هایی که می خواهند این قفس را بشکنند.






یکی از همان ها بود، دختر جوانی که در کودکی پدر و مادرش را از دست داده است. جمله هایش و تک تک کارهایش از سر انسانیت است اما خودش اسم همه این ها را می گذارد «وظیفه». سرچشمه این همه مهربانی که در وجودش جمع شده و تمامش را خرج کودکان، زنان و مردان آسیب دیده شهرش می کند از وجود بی آلایش اوست، اما به زعم خودش کار بزرگی انجام نمی دهد. کارشناسی اقتصاد و کارشناسی ارشد مدیریت برنامه ریزی شهری گواه سابقه تحصیلی اش است ولی سابقه کار ندارد و با اینکه جویای کار است این روزها تمام دغدغه اش شده برداشتن باری از شانه های خسته شهرش!




در حالی که خودش را به ایستگاه پرستاری بیمارستان رسانده بود و با لحنی مهربان از پرستارها می خواست که داروهای «افسانه» را تزریق کنند، به سمتم برگشت و گفت: «همه چیز از پرورشگاه شروع شد. وقتی برای کمک به آنجا می رفتم و می دیدم بچه هایی با وجود داشتن اقوام دور و نزدیک درپرورشگاه هستند از یک سو خوشحال می شدم که خانواده دارم و ازسوی دیگر خودم را مسئول تغییر دادن وضعیت آنها می دانستم، کمی که گذشت فهمیدم کودکی که پدر و مادر معتاد یا آسیب دیده داشته باشد هم کودکی اش در مرز تباهی است و باید والدینش را نجات داد تا او از صفحه زندگی محو نشود. حالا چند سالی از آن روزها می گذرد و وسعت فعالیت هایم بیشتر شده، اما هنوز هم هر بار که یک اتفاق خوب در زندگی پر از درد این آزرده خاطرها رقم می خورد احساس می کنم اورست را فتح کرده ام.»






یکی دیگر از آن جوان ها فراز و فرود زندگی را خوب می شناسد. کودکی هایش، در خانه ای 1000 متری، تابستان هایش در ویلای پر زرق و برق شمال و تفریحاتش با ماشین های خوش رنگ و لعابی گذشت که در چشم به هم زدنی از هم پاشید. پدر ورشکست شد وتمام دارایی خانواده از بین رفت. کمی بعدتر، پدر جمع خانواده را ترک کرد و او شد مرد خانواده ای که دیگر تحت پوشش یک مرکز خیریه قرار گرفته بود. حتی برای لحظه ای از کاری که انجام می داد ابا نداشت. کیسه سوند «افسانه» را در دستش گرفته بود و به او کمک می کرد چند قدمی راه برود تا زخم بسترش عود نکند.






«تازه نوجوانی را رد کرده بودم و شور جوانی در سرم بود، بچه هیأتی بودم و هر مناسبتی که می شد بی برو برگرد در هیأت حضور داشتم و پایان مراسم سهم غذایم را نمی خوردم. با خنده شیطنت آمیزی ادامه داد: نه اینکه غذای هیأت خوشمزه نبود، دلم نمی آمد کارگران شهرداری که تا آن ساعت مشغول کار بودند گرسنه بمانند برای همین با چند ظرف غذا از هیأت خارج می شدم و آنها را میان کارگرها پخش می کردم. آن روزها دلیل کارهایم را نمی دانستم ولی کمی که گذشت دلیل همه مشغله های ذهنی ام برای افراد نیازمند را در کودکی هایم پیدا کردم.»






بی دلیل نیست که می گویند «در همیشه روی یک پاشنه نمی چرخد» مغلوب بازی نابرابر زندگی با او و مادرش نشد و حالا که 26 سال از عمرش می گذرد سرپرست یکی از گروه های مردم نهاد و کمک رسان است و با مراکز متعددی نیز همکاری دارد تا گره از کار آنهایی که در پیچ و خم جاده زندگی گرفتار شده اند باز کند. می گفت: درد را لمس کرده و طعم تلخ زجر را چشیده ام، برای همین محال است یک شب بدون فکر و خیال این درماندگان خوابم ببرد. فقط آرزو می کنم از پا نیفتم و در بهبود شرایط شان سهمی کوچک داشته باشم. کمی آن طرف تر پسر جوانی ایستاده است که سال ها قبل خود در دام افیون اعتیاد گرفتار بوده، اما حالا بعد از سال ها پاکی به دنبال دستگیری از امثال افسانه است.






باورکردنش سخت بود که آن گذشته تاریک را به این لحظه های سپید پیوند زده است. حالا برای خودش عکاس و مستند سازی شده که به نمایش درآوردن واقعیت های ناباورانه دغدغه اصلی اش است و از هیچ کمکی برای جان بخشیدن به انسان های زمین خورده دریغ نمی کند.






همین جوانها سبب شده اند افسانه تا زمان بهبودی در بیمارستان بماند و پس از ترخیص هم وارد سرایی شود که پاک شدن از اعتیاد در رأس فعالیت های این سراست تا در آینده ای نزدیک رعنا در آغوش امن مادرش خواب آرامش ببیند. بودن در کنار این جوان های گمنام، حس خوبی را در روح خسته ات جاری می سازد، همان هایی که بدون چشمداشت از کسی، به قول خودشان پای میز محاکمه وجدان، آرامشی عمیق را در زندگی ازآن خود کرده اند.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *